Η ευτυχία της Γιαγιας

Βρίσκονταν ξαπλωμένη μόνη της στο σκοτάδι, όπως κάθε βράδυ τα τελευταία δέκα χρόνια. Ένιωθε κάτι διαφορετικό εκείνο το βράδυ. Κάποιον να στέκεται στο σκοτάδι και να την παρακολουθεί. Κάποιον που και ο ίδιος ήταν φτιαγμένος από σκότος...
- Ήρθες επιτέλους; γύρισε και είπε στο σκοτάδι με την γερασμένη της φωνή.
- Καιρός δεν είναι; Τις αντιγυρισε εκείνος με την φωνή του να σου παγώνει το αίμα.
Καθώς την πλησίασε εκείνη τον είδε καλύτερα παρά τα χρόνια της. Ντυμένος στα μαύρα με την κουκούλα ριγμένη πάνω στο σκοτεινό πρόσωπο του. Το μόνο που ξεχώριζε ήταν δυο κίτρινες λάμψεις που ήταν τα μάτια του...                                                                                                            
- Φοβάσαι; την ρώτησε, όσο πιο ζεστά μπορούσε.
- Όχι. Του απάντησε εκείνη καλοσυνάτα σαν να μιλούσε στο εγγόνι της.
- Πολλοί βρίσκουν τον φόβο όταν τους παίρνω απο το χέρι για να περάσουμε τις πύλες του άλλου κόσμου... Της είπε εκείνος.
- Ίσως κάποτε να τον έβρισκα και εγώ. Αλλά όχι πια... Απάντησε το ίδιο γλυκά εκείνη χωρίς αμφιβολία στην φωνή της.
- Και πως το ξέρεις; Την ρώτησε εκείνος γεμάτος απορία.                                                                       - Κάποτε ήμουν μόνη, και φοβόμουν. Μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου και ερωτευτικα. Ο φόβος ακόμα φωλιαζε μέσα μου αλλά μαζί με αυτόν φώλιασε και η αγάπη. Ύστερα παντρευτικαμε και κάναμε δυο παιδιά. Δυο κοριτσάκια. Οι γλυκές μου κόρες. Έτσι η αγάπη στην καρδιά μου φούντωσε ακόμα πιο πολύ και ο φόβος έκανε ακόμα περισσότερο στην άκρη για να βρει χώρο αυτή να απλωθεί.
- Ναι αλλά υπήρχε ακόμα. Της είπε εκείνος ξανά.
- Υπήρχε συμφώνησε εκείνη.                                                                                                                        - Αλλά οι κόρες μου μεγάλωσαν και παντρεύτηκαν και εκείνες ευτυχισμένες, κάνοντας και αυτές παιδιά. Τα εγγονάκια μου. Και έτσι η αγάπη στην καρδιά μου μεγάλωσε τόσο πολύ που ο φόβος δεν χώραγε πλέον και έφυγε.
- Και όταν πήρα τον άντρα σου; Τοτε;
- Ακόμα και τότε δεν σταμάτησα να τον αγαπώ. Ακόμα και τότε τον είχα μέσα στην καρδιά μου. Άλλωστε πλέον ήρθε η σειρά μου έτσι δεν είναι; Θα τον ξαναδώ, δεν θα τον ξαναδώ; ρώτησε εκείνη γεμάτη ανυπομονησία.
- Θα τον ξαναδείς... Θα σε πάω εγώ σε εκείνον. Υποσχέθηκε ο θάνατος.
Και έτσι την πήρε απο το χέρι καθώς εκείνη άφηνε την τελευταία της πνοή ευτυχισμένη και γεμάτη αγάπη.