Το ειδωλο στο καθρεφτη...

Κάποτε ένα ήρεμο βράδυ ένας μεγάλος σε ηλικία άνδρας μπήκε στο μπάνιο του να πλυθεί και κοιτάζοντας στον καθρέφτη του είδε ένα είδωλο ενός άνδρα που δεν αναγνώριζε. Τρόμαξε και πανικοβλήθηκε. Κόντεψε να σωριαστεί στο πάτωμα. Όταν βρήκε τον αυτοέλεγχο του κοίταξε ξανά τον καθρέφτη και το είδωλο του θύμιζε κάτι αλλά σίγουρα αυτός που έβλεπε δεν ήταν ο εαυτός του. Ψιθύρισε στον καθρέφτη.

      -   Ποιος στο καλό είσαι;

Χωρίς δισταγμό ο καθρέφτης του απάντησε.

      -   Ανόητη ερώτηση. Είμαι εσύ φυσικά!!

Ο άνδρας σοκαρίστηκε ξανά. Όχι μόνο το είδωλο του απάντησε αλλά του έλεγε πως ήταν ο ίδιος του ο εαυτός.

- Αυτό δεν είναι δυνατό είπε εκείνος. Πως γίνεται να άλλαξα τόσο πολύ χωρίς να αναγνωρίζω το πρόσωπο μου πλέον;

- Μα οι επιλογές σου σε έκαναν έτσι. Απάντησε το είδωλο.
 Κάθε φορά που έκανες κάτι για να ευχαριστείς τους άλλους και δυσαρεστούσε τον εαυτό σου, κοίταγες τα δικά τους πρόσωπα και όχι το δικό σου. Προσπαθούσες να δεις στα ματιά τους πως σε έκριναν εκείνοι και δεν έβλεπες πως σε έκριναν τα δικά σου τα μάτια. Προσπαθούσες να είσαι αρεστός στους άλλους αλλάζοντας κάθε λίγο το ίδιο σου το είναι μην λογαριάζοντας ποιος πραγματικά ήσουν.

 Δημιούργησες ένα ψεύτικο εαυτό και έζησες όπως εκείνοι θέλανε χωρίς να δώσεις αξία στα δικά σου θέλω. Σταμάτησες να κοιτάζεις το πρόσωπο σου από την στιγμή που κοίταζες τα πρόσωπα των άλλων προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλανε να είσαι για εκείνους, σταματώντας έτσι να είσαι αληθινός στον ίδιο σου τον εαυτό.

Μόλις το είδωλο σταμάτησε να μιλάει ο άνδρας κοίταξε βαθιά στα μάτια του είδωλού και πράγματι αναγνώρισε τα δικά του μάτια... Βγήκε από το μπάνιο, έκλεισε το φως και ξάπλωσε στο κρεββάτι του να κοιμηθεί. Αλλά ο ύπνος δεν ήρθε εκείνο το βράδυ. Μόνο δάκρυα που ξεχείλιζαν από την ψυχή του και κυλούσαν στα μαγουλά του...