Ταξιδεύω μέσα στο σκοτάδι... Πουθενά δεν υπάρχει έστω λίγο φως... Και σαν να μην έφτανε αυτό έρχονται στο μυαλό μου όλα εκείνα που έχω ζήσει κατά καιρούς. Όχι τα όμορφα, γιατί εδώ ζει το σκότος, και μέσα στο σκότος τα μόνο πράγματα που σου έρχονται στο μυαλό είναι τα άσχημα... Κάποιος φίλος η δικός σου άνθρωπος που πέθανε, οι επιλογές που ποτέ δεν τόλμησες να κάνεις, κόποι που πήγαν χαμένοι και κάνεις δεν εκτίμησε, ακόμα και οι έρωτες σου που χάθηκαν και αυτοί μέσα στο σκοτάδι...
Και όσο πιο πηχτό γίνετε το σκοτάδι τόσο πιο έντονες γίνονται οι σκέψεις. Σκέψεις που μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στο σκοτάδι της ψυχής του, στην απελπισια,την μιζέρια, την θλίψη ακόμα και τον θάνατο...
Και εκεί που τριγυρνώ μια άλλη σκέψη βρίσκει χώρο μέσα στο μυαλό μου και μου δίνει μια ελπίδα. Ένας αναπτήρας μέσα στην τσέπη μου, λίγο φως ώστε να μπορέσω έστω να δω που βρίσκομαι μέσα σε αυτό το σκοτάδι. Τον ανάβω. Λιγοστό το φως. Τι να σου κάνει; σκέφτομαι. Το σκοτάδι ακόμα σε περικυκλώνει και απειλή να σου πάρει ακόμα και αυτό το λιγοστό φως και να σε πλημμυρίσει πάλι μέσα στην σκοτεινή καρδιά του. Και ξάφνου μπροστά μου εάν κηροπήγιο με τέσσερα κεριά. Αμέσως τα ανάβω. Το σκοτάδι αμέσως αποτραβιέται πιο πίσω. Χαρά αρχίζει να γεμίζει την καρδιά μου. Επιτέλους μπορώ να δω που πάω!!! Και αμέσως μια-μια οι χαρούμενες σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου καθώς περπατάω αναμεσά στο σκοτάδι έχοντας μαζί μου το φως των κεριών για να το συγκρατούν μακριά μου. Έρχονται στο μυαλό μου οι χαρούμενες στιγμές που είχα με τους ανθρώπου που χάθηκαν, και ποσό χαρούμενος είμαι που είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω. Οι επιλογές που έκανα έστω και αν ήταν λάθος γιατί τότε ήταν αυτό που ήθελα και προσπάθησα να το αποκτήσω. Οι κόποι που έκανα για πολλά πράγματα και βρήκαν αντίκρισμα!!! Και ο ερωτάς που έζησα έστω και αν άργησε να έρθει. Και όσες αυτές οι σκέψεις έρχονταν στο μυαλό μου ξαφνικά είδα μια φωτεινή πόρτα μπροστά μου. Έσβησα τα κεριά και βγήκα έξω στο άπλετο φως που πλημμύριζε το κόσμο. Και μέσα σε αυτό το φως κατάλαβα επιτέλους. Ότι το φως δεν αξίζει τίποτα εάν δεν υπάρχει το σκοτάδι. Και πως ακόμα και εκεί που πιστεύεις ότι το σκοτάδι σε έχει περικυκλώσει πάντα κάπου θα υπάρχει μια ακτίδα φωτός. Έτσι και η ευτυχία με την θλίψη. Δεν μπορεί να υπάρξει η μια χωρίς την άλλη. Πως μπορείς να γνωρίζεις πια είναι η ευτυχία εάν δεν έχεις ζήσει έστω και στο ελάχιστο την θλίψη;
