" Περιπλανιεμε στην κολαση εδω και καιρο.... Ποσο καιρο ακριβως δεν γνωριζω... Δεν υπαρχουν μερες, δεν υπαρχουν εποχες και χρονος... Ο μονος τροπος για μενα να υπολογισω ποσο καιρο ειμαι εδω ειναι επειδη περπαταω. Και απο τοτε που βρεθηκα εδω δεν εχω σταματησει να περπαταω... Το ποδια μου πλεον εχουν πληγιάσει και με καθε μου βημα ματωνουν ακομα περισσοτερο... Αν αυτο το κοκκινο υγρο που τρεχει ειναι αιμα. Εχω πεθανει, αυτο το ξερω. Αλλα εφοσον εχω πεθανει απο τις πληγες μου πλεον τι τρεχει; Εχω δει κι αλλους ανθρωπους εδω. Καταδικαζμενους να ζουν σε ενα αιωνιο μαρτυριο. Και ο καθενας εχει το δικο του μαρτυριο. Οταν ημουν μικρος μου ελεγαν οτι στη κολαση υπαρχουν συνεχως καζανια που μεσα τους βραζουν οι αμαρταλοι και οι καταδικασμενοι και οτι καθημερινα τους βασανιζουν δαιμονες για τις αμαρτιες που επραξαν. Απο αυτα δεν ισχυει τιποτα σχεδον. Δεν εχω δει ουτε καζανια, ουτε δαιμονες. Το μονο που εχω δει ειναι καταδικασμενες ψυχες να βασανιζονται. Δεν βασανιζονται για ολες τις αμαρτιες που εχουν πραξει. Βασανιζονται με βαση το μεγαλυτερο παθος που ειχαν οταν ζουσαν... Δυστηχως τα εφτα θανασιμα αμαρτηματα ειναι πραγματικα.... Αυτοι που ηταν οκνηροι στην ζωη τους βασανιζονται με δουλεια. Συνεχως εχω δει ανθρωπους να σκαβουν τρυπες που δεν αδειαζουν ποτε. Να κουβαλανε ατελειωτο σωρο απο πετρες χωρις σταματημο. Οτι χειρονακτικη δουλεια υπαρχει στην ανθρωπινη ζωη, στην κολαση την εκαναν κατα πολλες πολλες φορες επιβαρημενες.... Οι αλαζονες βασανιζονται συνεχως απο φωνες και απο αλλους ανθρωπους (οι οποιοι δεν πιστευω οτι ειναι πραγματικοι) με το να τους εξευτελιζουν και να τους χλευασουν με καθε ειδους υβριστικο λεξιλογιο και χειρονομιες, χωρις εκεινοι να μπορουν να αντιδρασουν... Οι λαιμαργοι βρισκονται συνεχως σε μια απιστευτη πεινα και μπροστα τους το μονο που υπαρχει ειναι σαπια φαγητα, σκουλικιασμενα και ακαθαρσιες. Το μονο φαγητο που εχω δει να υπαρχει στην κολαση. Και δυστηχως οσο και να φανε η πεινα τους δεν ικανοποιειτε ποτε.... Αυτοι οι οποιοι καταδικαστηκαν για το αμαρτηματα της λαγνειας τους εχω δει να στεκονται μονοι τους και απομονομενοι. Δεν μπορουν να ικανοποιησουν τις ορμες τους οι οποιες ειναι κατα πολυ αυξημενες, ουτε καν με τον ιδιο τους τον εαυτο... Αυτοι οι ο οποιοι ηταν απληστοι βασανιζονται με το να σερνονται γυμνοι μην μποροντας να αγγιξουν τιποτα το οποιο να μπορουν να αποκαλεσουν δικο τους... Οι καταδικασμενοι απο το αμαρτηματα της οργης ειναι συνεχως θυμωμενοι μην μποροντας να ξεσπασουν με αποτελεσμα να τρελενονται και να κακοποιουν τον ιδιο τους τον εαυτο... Και οι ζηλοφθονοι τιμωρουνται με το να εμφανιζονται συνεχως μπροστα τους προσωπα δικα τους και να τους λενε και να τους επιδικνυουν τα πλουτη τους και την επιτυχια τους...
Ολα αυτα σε ενα βαθμο μπορεσα να τα δεχτω. Στο κατω κατω βρισκομασταν εδω για να βασανιστουμε αιωνια για αυτα που πραξαμε η δεν πραξαμε. Αλλα εκεινους που πραγματικα λυπαμαι και συμπονω και ευχαριστω τον θεο που δεν βρισκομαι στην θεση τους ειναι οι αυτοχειρες... Μια φορα συναντησα καποιον και ελπιζω ποτε μα ποτε να μην συναντησω κανεναν αλλον σε αυτον τον καταραμενο τοπο... Ειχε παρει την ζωη του οταν πεθανε η γυναικα του και η κορη του σε ενα αυτοκινιτηστικο δυστηχημα. Οταν βρεθηκε στην κολαση τον τοποθετησαν σε ενα μεταλικο κλουβι. Απο εκει μεσα δεχονταν το χειροτερο βασανιστηριο που εχω δει ποτε. Μεσα απο το κλουβι του εβλεπε την κορη του και την γυναικα του σε ενα λιβαδι μαζι να ειναι αγκαλιασμενες και η γυναικα του να διαβαζει στην κορη του το αγαπημενο της παραμυθι. Την πρωτη φορα που το ειδα αυτο σκεφτηκα οτι δεν ειναι τοσο τραγικο και οτι τουλαχιστον μπορουσε να δει την κορη του και την γυναικα του να ειναι μαζι και ευτηχισμενες. Τοτε εκεινος μου απαντησε.
- Οταν αυτοκτονησα τοτε πεθανα με την γνωση οτι εαν συνεχιζα την ζωη μου θα ημουν και εγω μαζι τους για ολη την αιωνιοτητα. Αλλα επειδη πηρα την ιδια μου την ζωη, το κομματι του παραδεισου που ηταν οι ψυχες τους αποκοπηκε και μεταφερθηκε εδω στην κολαση. Ακομα δεν το γνωριζουν, αλλα καθε λιγο το λιβαδι τους μικραινει και η κολαση το καταπινει. Σε λιγο καιρο θα βρεθουν στην κολαση εδω μαζι μου και βασανιστουν για τα δικα μου αμαρτηματα χωρις ουτε καν να μπορω να τους μιλησω και χωρις αυτες να με θυμουνται.... Θα πληρωσουν αυτες επειδη εγω αυτοκτονησα για να ειμαι μαζι τους...
Το βασανηστηριο τον αυτοχειρων ηταν η αναμονη... η αναμονη οτι οι ανθρωποι που ηθελαν να ειναι μαζι τους και μετα το θανατο θα βασανιζονται αιωνια για τα δικα τους κριματα χωρις εκεινοι να μπορουν να κανουν κατι.....
Ολα αυτα σε ενα βαθμο μπορεσα να τα δεχτω. Στο κατω κατω βρισκομασταν εδω για να βασανιστουμε αιωνια για αυτα που πραξαμε η δεν πραξαμε. Αλλα εκεινους που πραγματικα λυπαμαι και συμπονω και ευχαριστω τον θεο που δεν βρισκομαι στην θεση τους ειναι οι αυτοχειρες... Μια φορα συναντησα καποιον και ελπιζω ποτε μα ποτε να μην συναντησω κανεναν αλλον σε αυτον τον καταραμενο τοπο... Ειχε παρει την ζωη του οταν πεθανε η γυναικα του και η κορη του σε ενα αυτοκινιτηστικο δυστηχημα. Οταν βρεθηκε στην κολαση τον τοποθετησαν σε ενα μεταλικο κλουβι. Απο εκει μεσα δεχονταν το χειροτερο βασανιστηριο που εχω δει ποτε. Μεσα απο το κλουβι του εβλεπε την κορη του και την γυναικα του σε ενα λιβαδι μαζι να ειναι αγκαλιασμενες και η γυναικα του να διαβαζει στην κορη του το αγαπημενο της παραμυθι. Την πρωτη φορα που το ειδα αυτο σκεφτηκα οτι δεν ειναι τοσο τραγικο και οτι τουλαχιστον μπορουσε να δει την κορη του και την γυναικα του να ειναι μαζι και ευτηχισμενες. Τοτε εκεινος μου απαντησε.
- Οταν αυτοκτονησα τοτε πεθανα με την γνωση οτι εαν συνεχιζα την ζωη μου θα ημουν και εγω μαζι τους για ολη την αιωνιοτητα. Αλλα επειδη πηρα την ιδια μου την ζωη, το κομματι του παραδεισου που ηταν οι ψυχες τους αποκοπηκε και μεταφερθηκε εδω στην κολαση. Ακομα δεν το γνωριζουν, αλλα καθε λιγο το λιβαδι τους μικραινει και η κολαση το καταπινει. Σε λιγο καιρο θα βρεθουν στην κολαση εδω μαζι μου και βασανιστουν για τα δικα μου αμαρτηματα χωρις ουτε καν να μπορω να τους μιλησω και χωρις αυτες να με θυμουνται.... Θα πληρωσουν αυτες επειδη εγω αυτοκτονησα για να ειμαι μαζι τους...
Το βασανηστηριο τον αυτοχειρων ηταν η αναμονη... η αναμονη οτι οι ανθρωποι που ηθελαν να ειναι μαζι τους και μετα το θανατο θα βασανιζονται αιωνια για τα δικα τους κριματα χωρις εκεινοι να μπορουν να κανουν κατι.....
