Η Βασιλισσα των Ξωτικων

 

Μια αρχαία φιγούρα αυτή την μαγική νύχτα τριγυρνούσε μέσα στο γαλαζοπράσινο δάσος. Τα βήματα της απαλά και αργά… Μόνο το φως της πανσελήνου και των πυγολαμπίδων έπεφτε επάνω στα απλά αλλά αραχνούφαντα ρούχα της. Μια όμορφη γερασμένη μορφή. Λευκά μαλλιά σαν τα πρώτα κρυστάλλινα χιονιά του χειμώνα. Βιολετιά μάτια και ελάχιστες ρυτίδες στο πρόσωπο της. Τα μυτερά αυτιά της μαρτυρούσαν την ξωτικισια καταγωγή της. Το λουλουδένιο στεφάνι στα μαλλιά της μαρτυρούσε το αξίωμα της. Ήταν η Σελήνια, κόρη του φεγγαριού, πριγκίπισσα της πανσελήνου, βασίλισσα των ξωτικών και σήμερα ήταν η τελευταία της νύχτα πάνω σε αυτή την πανέμορφη γη.

                Σήμερα η αρχαία βασίλισσα εκτελούσε το τελευταίο της καθήκον. Ένα τελετουργικό που λαμβάνει μέρος όταν η ζωή μιας βασίλισσας των ξωτικών φτάνει στο τέρμα της. Κάθε μικρό γερασμένο της βήμα την έφερνε πιο κοντά στο τέλος της αλλά αυτό ποτέ δεν την φόβισε και ποτέ δεν την σταμάτησε. Αυτό που θα συνέβαινε στο τέλος της πορείας της δεν ήταν θάνατος αλλά αναγέννηση. Κάθε βήμα της τώρα που είχε αρχίσει η τελετουργία κάτω από το φως της πανσελήνου γίνονται ακόμα πιο ανάλαφρο και ακόμα πιο γρήγορο. Κάθε πάτημα στο έδαφος του μαγεμένου δάσους, γύριζε το χρόνο πίσω για το σώμα της. Οι ρυτίδες της σιγά σιγά εξαφανιζόντουσαν. Το σώμα της γίνονταν πιο ευθυτενές. Τα μάτια της αποκτούσαν την παλιά γνώριμη λάμψη τους, τότε που η μαγεία μέσα τους ήταν αστείρευτη. Τα μαλλιά της αποκτούσαν ξανά το ξανθό χρώμα του ήλιου.

                Η τελετουργία είχε έναν ιερό σκοπό και μια τεράστια υποχρέωση που τώρα έπεφτε στους ώμους της. Κάθε βασίλισσα είχε την ευθύνη να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων όλες οι προηγούμενες βασίλισσες πριν από την Σελήνια έζησαν πάνω από 4000 χιλιάδες χρόνια. Η ίδια πλέον ήταν 4500 ετών. Είχε φέρει εις πέρας την μεγαλύτερη αποστολή της. Και τώρα, στις τελευταίες στιγμές της ήταν η σειρά της να προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια, στο πανάρχαιο δάσος της Ισλιεν. Κάθε βήμα της στην μαγεμένη γη αυτού του δάσους, απορροφούσε τα χρόνια από το σώμα της, την εμπειρία της, την σοφία της, την μαγεία της και την ζωτικότητα της. Εκείνη γίνονταν πιο νέα όσο περπατούσε το τελευταίο του περίπατο στο δάσος και το δάσος γίνονταν πιο ζωντανό, πιο δυνατό, πιο πολύ βουτηγμένο στην αρχαία μαγεία. Ήταν το χρέος κάθε βασίλισσας για τον λαό της και για το δάσος το οποίο τους φιλοξενούσε. Ήταν εκείνο που τους έτρεφε, τους προφύλαγέ από κίνδυνους, τους πρόσφερε τα δέντρα του για σπίτια και ότι όλα χρειαζόντουσαν. Η τελετή αυτή οπού η βασίλισσα των ξωτικών προσέφερε τα χρόνια της ζωής της στο δάσος και στο τέλος την ίδια της την ζωή ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής.

                Πλέον είχε περπατήσει αρκετά ώστε να βρίσκεται στην ηλικία που είχε αναλάβει τα καθήκοντα της βασίλισσας για πρώτη φορα. Ήταν τότε που το σεληνόφως την διαλέξει εκείνη αναμεσά σε όλες τις κόρες του φεγγαριού να γινει η πριγκίπισσα του της πανσελήνου. Ήταν τότε που ήξερε πιο θα ήταν το βάρος που έπρεπε να επωμιστεί για το υπόλοιπο της ζωής της. Αλλά δεν απογοητεύτηκε ποτέ. Το θεωρούσε τεράστια τιμή και το δέχτηκε με μεγάλη χαρά! Κάθε βήμα της τώρα ήταν πιο γρήγορο και πιο ζωηρό! Το σώμα της άρχισε σιγά σιγά να συρρικνώνεται. Τα μαλλιά της να κονταίνουν, και ματιάς της να χάνουν την λάμψη της μαγείας για μια ακόμη φορα. Τα ρούχα που φορούσε πλέον ήταν μεγάλα. Εκείνα έμεινα πίσω, αλλά αυτή περπατούσε ακόμα μπροστά. Νεαρό κορίτσι πλέον έτρεχε μέσα στο δάσος. Τα δέντρα γύρω της έλαμπαν από την δύναμη της μαγείας που είχαν απορροφήσει. Το φως της πανσελήνου που έπεφτε επάνω τους τα έκανε να λάμπουν γαλαζοπράσινα. Το δάσος γύρω της φάνηκε να ζωντανεύει.

                Η Σελήνια πλέον έκανε τα τελευταία της βήματα σαν μικρό κοριτσάκι. Μικρά και ασταθή. Σύντομα βρήκε ένα μικρό ξέφωτο. Εκεί θα ήταν η θέση της για την νέα της ζωή. Στάθηκε στο κέντρο του ξέφωτου. Ύψωσε τα χεριά δοξάζοντας το φεγγάρι για την ζωή που της πρόσφερε. Το παρακάλεσε με το παιδικό της μυαλό που πίσω του έκρυβε την σοφία εκατοντάδων αιώνων να συνεχίσει να προστατεύει την φυλή της. Εκεί μετα χεριά τεντωμένα το σώμα της άλλαξε και μετατράπηκε σε κορμό νεαρού δέντρου. Τα ποδιά της έγιναν μεγάλες ρίζες που βουτήξαν βαθιά στο έδαφος του δάσους και εκεί ρίζωσε το δέντρο της Σελήνια. Της κόρης του Φεγγαριού, της Πριγκίπισσας της Πανσελήνου, της Βασίλισσας των ξωτικών. Εκεί οπού θα συνέχιζε να προστατεύει το πανάρχαιο δάσος και την φυλή της μαζί με της άλλες προκάτοχους της. Εκεί οπού μετα από πολλά πολλά χρόνια θα περίμεναν τις επόμενες βασίλισσες να εκπληρώσουν και αυτές με την σειρά της το δικό τους καθήκον κάτω από το φως της πανσελήνου…

Αναμεσα στο σκοταδι και το φως...

   Ταξιδεύω μέσα στο σκοτάδι... Πουθενά δεν υπάρχει έστω λίγο φως... Και σαν να μην έφτανε αυτό έρχονται στο μυαλό μου όλα εκείνα που έχω ζήσει κατά καιρούς. Όχι τα όμορφα, γιατί εδώ ζει το σκότος, και μέσα στο σκότος τα μόνο πράγματα που σου έρχονται στο μυαλό είναι τα άσχημα... Κάποιος φίλος η δικός σου άνθρωπος που πέθανε, οι επιλογές που ποτέ δεν τόλμησες να κάνεις, κόποι που πήγαν χαμένοι και κάνεις δεν εκτίμησε, ακόμα και οι έρωτες σου που χάθηκαν και αυτοί μέσα στο σκοτάδι...

Και όσο πιο πηχτό γίνετε το σκοτάδι τόσο πιο έντονες γίνονται οι σκέψεις. Σκέψεις που μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στο σκοτάδι της ψυχής του, στην απελπισια,την μιζέρια, την θλίψη ακόμα και τον θάνατο...

       Και εκεί που τριγυρνώ μια άλλη σκέψη βρίσκει χώρο μέσα στο μυαλό μου και μου δίνει μια ελπίδα. Ένας αναπτήρας μέσα στην τσέπη μου, λίγο φως ώστε να μπορέσω έστω να δω που βρίσκομαι μέσα σε αυτό το σκοτάδι. Τον ανάβω. Λιγοστό το φως. Τι να σου κάνει; σκέφτομαι. Το σκοτάδι ακόμα σε περικυκλώνει και απειλή να σου πάρει ακόμα και αυτό το λιγοστό φως και να σε πλημμυρίσει πάλι μέσα στην σκοτεινή καρδιά του. Και ξάφνου μπροστά μου εάν κηροπήγιο με τέσσερα κεριά. Αμέσως τα ανάβω. Το σκοτάδι αμέσως αποτραβιέται πιο πίσω. Χαρά αρχίζει να γεμίζει την καρδιά μου. Επιτέλους μπορώ να δω που πάω!!! Και αμέσως μια-μια οι χαρούμενες σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου καθώς περπατάω αναμεσά στο σκοτάδι έχοντας μαζί μου το φως των κεριών για να το συγκρατούν μακριά μου. Έρχονται στο μυαλό μου οι χαρούμενες στιγμές που είχα με τους ανθρώπου που χάθηκαν, και ποσό χαρούμενος είμαι που είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω. Οι επιλογές που έκανα έστω και αν ήταν λάθος γιατί τότε ήταν αυτό που ήθελα και προσπάθησα να το αποκτήσω. Οι κόποι που έκανα για πολλά πράγματα και βρήκαν αντίκρισμα!!! Και ο ερωτάς που έζησα έστω και αν άργησε να έρθει. Και όσες αυτές οι σκέψεις έρχονταν στο μυαλό μου ξαφνικά είδα μια φωτεινή πόρτα μπροστά μου. Έσβησα τα κεριά και βγήκα έξω στο άπλετο φως που πλημμύριζε το κόσμο. Και μέσα σε αυτό το φως κατάλαβα επιτέλους. Ότι το φως δεν αξίζει τίποτα εάν δεν υπάρχει το σκοτάδι. Και πως ακόμα και εκεί που πιστεύεις ότι το σκοτάδι σε έχει περικυκλώσει πάντα κάπου θα υπάρχει μια ακτίδα φωτός. Έτσι και η ευτυχία με την θλίψη. Δεν μπορεί να υπάρξει η μια χωρίς την άλλη. Πως μπορείς να γνωρίζεις πια είναι η ευτυχία εάν δεν έχεις ζήσει έστω και στο ελάχιστο την θλίψη;